โพสโดย เพลิน วิชัยวงศ์ โพสวันที่ 19 เมษายน 2560 , (อ่าน 13,573 ครั้ง)
ข่าวการเสียชีวิตของ “น้องหญิง”ดร.ณัฏฐพร แก้วจันดี บุคลากร สังกัดคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี สร้างความเสียใจยิ่งต่อครอบครัว “แก้วจันดี” ตลอดจนบรรดาญาติสนิทมิตรสหาย และเพื่อนร่วมงานในรั้วมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ทั้งนี้ ยังมีเพื่อนสนิทอีกคน แม้จะอยู่ต่างแดนถิ่นไกลถิ่นซามูไรประเทศญี่ปุ่น “อาจารย์อ๊อฟ” สุรเจษฐ์ ก้อนจันทร์ ซึ่งกำลังศึกษาต่อ ป.เอก สาขา Mechanical System Control คณะ Engineering Hiroshima University ยังคงส่งกำลังใจ ให้กับเพื่อนเสมอมาจนนาทีสุดท้ายของชีวิต
ภายหลังจากทราบข่าว“น้องหญิง”ดร.ณัฏฐพร แก้วจันดี เพื่อนสนิทได้จากไปอย่างสงบ เมื่อวันที่ 17 เมษายน ที่ผ่านมา “อาจารย์อ๊อฟ” สุรเจษฐ์ ก้อนจันทร์ เขียนบันทึกความรู้สึกอาลัยแด่เพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้ายว่า “ผมและน้องหญิงมีโอกาสได้รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี โดยเพื่อนได้แนะนำให้รู้จักและเพื่อนยังบอกอีกว่า น้องหญิงเป็นคนที่มีอัธยาศัยดี และเป็นที่รักของเพื่อนๆทุกคน ตอนนั้นก็เฉยๆครับ หลังจากนั้นไม่นาน พอผมมาเรียนต่อปริญญาโทที่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ก็ทำให้ผมรู้จักน้องหญิงมากขึ้น น้องหญิงเป็นคนที่จะนึกถึงคนอื่นเป็นอันดับแรกเสมอ ไม่ว่าจะไปไหน จะต้องมีขนมหรือของฝากติดไม้ติดมือมาฝากเสมอ บ่อยครั้งที่ผมเข้าไปที่คณะฯแล้วเดินผ่าน น้องหญิงจะยิ้มแย้มและทักทาย และถ้าวันไหนหญิงมีขนมก็จะนำมาฝากอยู่เป็นประจำ นั้นทำให้เห็นถึงความใส่ใจและน้ำใจของหญิง
หลังจากผมเข้ามาทำงานเป็นอาจารย์ประจำวิชาวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีนั้น ก็ทำให้ผมได้เจอน้องหญิงอีกครั้ง ซึ่งในขณะนั้น น้องหญิงทำงานใน ตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไป ด้านบริหารงานบุคคล ซึ่งได้ติดต่อประสานงานอยู่ตลอด ทำงานด้วยกันบ่อยครั้ง ด้วยความที่เรามีลักษณะนิสัยคล้ายๆกัน จึงทำให้เป็นเพื่อนที่สนิทต่อกันได้ง่าย ผมรู้สึกเหมือนว่าผมสนิทกับเพื่อนคนนี้มาเป็นเวลาสิบปี น้องหญิงยังเป็นคนที่มีน้ำใจสม่ำเสมอ ช่วยเหลือทุกคนอย่างไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ปัญหาอยู่ใกล้หรือไกล น้องหญิงจะไปถึงคนแรกเสมอ ถึงไหนถึงกัน นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้หญิงมีเพื่อนที่รักมากมาย
น้องหญิงใส่ใจทุกคน แม้เวลาไปทานข้าว หญิงจะหยิบกระดาษทิชชู่ให้ทุกคนบนโต๊ะ เติมน้ำและนำมาบริการเพื่อนๆอยู่เสมอ ทั้งๆที่ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ มีอยู่หนึ่งเหตุการณ์ ซึ่งมีนักศึกษาประสบอุบัติเหตุ ต้องการเลือดจำนวนมาก ผมได้ลงประกาศในเฟสบุ๊คเพื่อปชส.ให้คนมาบริจาค ทันทีที่หญิงทราบเรื่องก็ประสานงานอย่างรวดเร็ว จนสามารถหาเลือดตามจำนวนได้ทันเวลา และช่วยชีวิตนักศึกษาได้ทัน น้องหญิงสามารถจัดการกับทุกปัญหาเหมือนกับเป็นปัญหาของตนและทำงานด้วยความใจเย็นอย่างมีสติ
นอกจากนี้ น้องหญิงยังเข้าไปดูแลทุกๆคน ในทางจิตใจ โดยให้กำลังใจทุกคนอย่างจริงใจ พลังงานนี้ผมได้รับด้วยตนเองครับ ในตอนที่ผมได้รับทุนการศึกษาในต่างประเทศ จากกระทรวงวิทยาศาสตร์ ซึ่งมีเงื่อนไขว่าจะต้องสอบภาษาอังกฤษให้ผ่านตามระยะเวลาที่กำหนด ด้วยเวลาที่กระชั้นชิด ผมค่อนข้างเครียด กลัวไม่ทัน จึงได้ปรึกษาน้องหญิง และน้องหญิงจะพูดเสมอว่า “อาจารย์ทำได้ค่ะ” หลังจากนั้นน้องหญิงก็หาหนังสือเกี่ยวกับการสอบภาษามาให้อ่าน ช่วยแนะนำในการแปลและแก้ไข หนังสือแนะนำตัวของผมที่จะต้องใช้ติดต่ออาจารย์ในต่างประเทศ แม้ว่างานที่น้องหญิงกำลังทำประจำในคณะก็มีอยู่หลายชิ้นและต้องทำรูปเล่มปริญญาเอกของตนเอง แต่กระนั้นก็ยังแบ่งเวลามาช่วยผม คอยไลน์มาให้กำลังใจอยู่เสมอ คอยแก้ภาษาให้ จนผมสามารถเข้าเรียนในระดับปริญญาเอก ในมหาวิทยาลัยฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่น ตามระยะเวลาที่กำหนด
แต่ในขณะเดียวกันผมได้ทราบว่าหญิงป่วย ซึ่งนั้นเป็นสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเพื่อน พี่ๆและคนสนิทหญิง ทุกคน แต่เพื่อไม่ให้ทุกคน ต้องเป็นกังวล หญิงก็ยิ้มและบอกกับทุกคนว่า “เรื่องเล็กๆ หญิงไหว” ซึ่งจริงๆแล้วหญิงต้องสู้กับปัญหาใหญ่หลวง แต่ก็ไม่เคยนำไปบ่นหรือแสดงให้กับใครเห็นเลยว่าอ่อนแอ และหญิงก็สู้อย่างเต็มที่
จนผมเดินทางมาเรียนในประเทศญี่ปุ่น ก็ได้ติดต่อหญิง เพื่อติดตามอาการป่วยของหญิงอยู่เสมอ แต่ก็อุ่นใจเมื่อเห็นหญิงโพสรูปของตนในเฟสบุ๊คอย่างมีสีหน้ายิ้มแย้ม แจ่มใส และส่งสติ๊กเกอร์ไลน์มาให้เสมอ ผมต้องมอบเครดิตพี่ชาย ที่แสนดีและคอยดูแลหญิงอยู่ตลอด คือพี่โป้ง อาจารย์อมต ยอดคุณ ที่เป็นเหมือนพี่ชาย คอยดูแลใจ หญิง ในยามที่หญิงล้มป่วย และเพื่อนๆ พี่ๆ ชาวคณะวิศวฯที่คอยดูแลหญิงอย่างใกล้ชิด อย่างห่วงใยเสมอ
มีคนบอกว่า ที่...แห่งแรกที่คนจากไปแล้วจะไปอยู่ คือ เข้ามาอยู่ในความทรงจำของคนที่รักเขา วันที่ทราบข่าวการจากไปของหญิง ทำให้ทุกคนแทบยืนไม่ไหว ที่แห่งแรกที่น้องหญิงเข้าไปอยู่คือ...ในหัวใจเพื่อนๆและพี่ๆทุกคน น้ำใจและไมตรีที่หญิงเคยมอบให้กับทุกคน รอยยิ้มจากน้องหญิงที่ทำให้เราทุกคนมีพลังต่อสู้ทุกปัญหา มันย้อนคืนกลับมา ว่าเราจะจดจำน้องหญิงไปอย่างไม่มีวันลืม ผมได้เรียนในญี่ปุ่นอย่างที่ฝันไว้ ก็เพราะน้องหญิง ดังนั้นจดหมายฉบับนี้จากคนแดนไกลที่ไม่ได้ไปส่งหญิงในวาระสุดท้าย แต่จะส่งข้อความไปบอกหญิงที่อยู่บนฟ้าว่า ในยามที่ผมท้อจากการเรียน คำที่น้องหญิงเคยพูดว่า “อาจารย์ทำได้ค่ะ”มันยังก้องอยู่ในหัวเสมอ และจะเป็นพลังช่วยให้ ผมจะต้องเรียนจบให้ได้ตามที่หญิงเคยให้กำลังใจไว้ ผมจะเป็นคนดีมีน้ำใจและมอบโอกาสดีๆให้กับคนอื่นๆเหมือนกับน้องหญิงมอบให้
ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัว "แก้วจันดี" และญาติพี่น้องอย่างสุดซึ้ง ขอให้ดวงวิญญาณของน้องหญิงไปสู่สุคติในสัมปรายภพด้วยเทอญ
“You are engraved on our memory forever.” #นางฟ้าคนเดิม
เพลิน วิชัยวงศ์ นักประชาสัมพันธ์ ม.อุบลฯ / เรียบเรียง/ข่าว
