การวิเคราะห์ปริมาณการกักเก็บคาร์บอนในพื้นที่ป่าเป็นกระบวนการสำคัญในการประเมินบทบาทของระบบนิเวศป่าไม้ต่อการลดก๊าซเรือนกระจก โดยมีพื้นฐานจากแนวคิดว่าต้นไม้สามารถดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (CO₂) จากบรรยากาศผ่านกระบวนการสังเคราะห์แสง และเปลี่ยนเป็นคาร์บอนสะสมในรูปของชีวมวล (biomass) ซึ่งกระจายอยู่ในส่วนต่าง ๆ ของพืช ได้แก่ ลำต้น กิ่ง ใบ และราก ชีวมวลนี้สามารถจำแนกออกเป็นสองส่วนหลัก คือ ชีวมวลเหนือพื้นดินและชีวมวลใต้ดิน ซึ่งทั้งสองส่วนล้วนมีบทบาทต่อการกักเก็บคาร์บอนในระยะยาว

กระบวนการวิเคราะห์เริ่มต้นจากการสำรวจพื้นที่และกำหนดแปลงตัวอย่างให้เหมาะสมกับลักษณะของป่า เพื่อให้ข้อมูลที่ได้สามารถเป็นตัวแทนของพื้นที่ทั้งหมด จากนั้นจึงดำเนินการสุ่มตัวอย่างและเก็บข้อมูลต้นไม้ภายในแปลง โดยตัวแปรสำคัญที่ใช้ในการประเมิน ได้แก่ เส้นผ่านศูนย์กลางเพียงอก (Diameter at Breast Height: DBH) ซึ่งวัดที่ระดับ 1.30 เมตรจากพื้นดิน และความสูงของต้นไม้ ซึ่งอาจวัดด้วยเครื่องมือเฉพาะ เช่น clinometer หรืออาศัยหลักการวัดมุม ข้อมูลดังกล่าวถือเป็นปัจจัยพื้นฐานที่สะท้อนถึงขนาดและปริมาณชีวมวลของต้นไม้แต่ละต้น

เมื่อได้ข้อมูลภาคสนามแล้ว จะนำไปคำนวณหาชีวมวลโดยใช้สมการเชิงอัลโลเมตรี (allometric equations) ซึ่งเป็นสมการที่พัฒนาขึ้นเพื่อประมาณค่าชีวมวลจากตัวแปรที่วัดได้ เช่น DBH ความสูง และความหนาแน่นเนื้อไม้ ผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นค่าชีวมวลของต้นไม้ทั้งในส่วนเหนือดินและใต้ดิน จากนั้นจึงรวมเป็นชีวมวลทั้งหมดของพื้นที่ศึกษา

ในขั้นตอนสุดท้าย ชีวมวลที่ได้จะถูกแปลงเป็นปริมาณคาร์บอน โดยอาศัยสัดส่วนเฉลี่ยที่ว่าชีวมวลประมาณร้อยละ 47 ประกอบด้วยคาร์บอน และหากต้องการประเมินในรูปของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ จะทำการแปลงค่าคาร์บอนเป็น CO₂ เทียบเท่าโดยใช้ค่าคงที่ทางสโตอิชิโอเมทรี กระบวนการทั้งหมดนี้ช่วยให้สามารถประเมินศักยภาพของพื้นที่ป่าในการกักเก็บคาร์บอนได้อย่างเป็นระบบและมีความน่าเชื่อถือ ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการวางแผนจัดการทรัพยากรป่าไม้และการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในระดับพื้นที่และระดับประเทศ