ค่าน้ำหนักระดับคุณภาพอาจารย์ที่กำหนดไว้เป็นเกณฑ์การพิจารณา สำหรับตัวบ่งชี้้การพัฒนาคณาจารย์ที่ปรากฏในการประกันคุณภาพ เป็นตัวเลขที่มีฤทธิ์เดชเอาการ  

เพราะ เมื่อเอาตัวเลขในตารางของคณาจารย์ทุกคนไปรวม/เปลี่ยน ได้ค่าหนึ่งแล้ว มันจะกลายเป็นตัวตั้ง ส่วนตัวหารคือ จำนวนอาจารย์ทั้งหมด เช่น

ข้าพเจ้าเอง เปลี่ยนเป็นค่าตัวเลข ก็คือ ปริญญาโท+ ผศ. ก็คือ 3 เท่านั้นเอง

ยิ่งคนที่เข้ามาเป็นอาจารย์ตอนจบปริญญาตรี แล้วยังไม่ไปเรียนต่อ หรือกำลังเรียนยังไม่จบ ตำแหน่งทางวิชาการก็ยังไม่ได้ขอ ค่าตัวเลข ก็คือ 0 (ศูนย์) ไอ้ที่จะไปช่วยให้ตัวตั้งเพิ่ม ไม่มีเอาเลย แต่ ทำให้ตัวหารเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง ผลลัพธ์ก็ต้องน้อยลงแน่นอน

เห็นอย่างนี้แล้ว ก็พอจะขีดลู่วิ่ง ให้กำหนดเป้าหมาย เป็น ปริญญาเอก + ศาสตราจารย์ เพื่อเอาแต้มให้เต็ม 10 กันถ้วนหน้า ถ้าได้อย่างนี้ ต้องดีแน่ในเรื่องคุณภาพทางวิชาการ เนื้อหาสาขาวิชา และ งานวิจัยที่จะพบเจอลู่ทางใหม่ๆ ช่วยตอบคำถามวิจัย และ องค์ความรู้ที่ได้ก็วกกลับมาในกระบวนการเรียนการสอน สร้างบัณฑิตคุณภาพ แข่งขันได้ในระดับสากล 

อย่างไรก็ตาม ตามรายทางที่วิ่งไปสู่เป้าหมายนั้น จำเป็นต้องพกพา จรรณยาบรรณ ของความเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย และ สาขาวิชาชีพไว้ไม่ให้ตกหล่น จึงจะ เป็นครูที่ อุดมด้วย เมตตา กรุณา มุทิตา และ อุเบกขา เป็นต้นแบบ ให้มหาวิทยาลัยอุบลฯ ได้สร้างบัณฑิตที่ เป็นคนเก่งและ คนดีศรีสังคมได้อย่างสมบูรณ์

วรรณวไล อธิวาสน์พงศ์

อาทิตย์ที่ 3 กรกฎาคม ๒๕๕๔